De Mening (BE)
And if you speak the language, read this:
Say My Name
Een realistische kijk op de vrouwen in het overwegend mannelijke hip hop universum.
7 december 2010 - door Stijn Terrie
We steken het hier bij De Mening.be niet onder stoelen of banken: wij zijn zware fan van Old School Hip Hop. Vette rhymes op een eenvoudige beat meer behoeft ons muzikaal brein soms niet. Maar het was toch alweer sinds het inmiddels beruchte filmpje van een steward op Sout-West Airlines geleden dat we nog eens in onze handen wreven. Met Say My Name brengt Living Colour Entertainment een realistische inkijk op de vrouwen uit het hip hop wereldje. Vrouwen? That’s right… chicks, bitches, la-dies, femaaaaales, sluts, motherfucking tits shakin’ persons, brow! We kennen Estelle, Erykah Badu en Roxxanne Shante. Maar wisten wij veel dat Brooklyn, New York wemelt van loslippige dames die allen rappend vechten om hun plaats in de samenleving. ‘Say My Name’ in een regie van Nirit Peled is een eerlijke documentaire geworden over en met de grote namen uit de muziekindustrie. Maar evenzeer krijgen de kleine garnalen hun ‘five minutes of motherfuckin’ fame’
Zijn ze allen even goed? Hell no bitch! Vaak wordt schrijnend duidelijk dat hip hop zowat de enige uitweg is om niet te verloederen in New York’s meest achtergestelde buurt. Maar waar wij Westerlingen dromen van een huisje met een tuintje en een veel te grote keuken om diepvrieslasagne in te bereiden, dromen deze dames van een publiek voor wie zij letterlijk en figuurlijk hun rhymes uit de mond spugen… You know what I mean?
Het is als het ware balanceren op een slappe koord tussen droom en werkelijkheid. En zij die het maken in het wereldje worden meteen opnieuw op de proef gesteld, want hoe ga je nu in godsnaam om met wat roem en rijkdom in een achtergestelde buurt?
Los van de Amerikaanse Hip Hop, gaat Peled ook even in op de Grimecultuur van Eastside London. Noem het Hip hop op speed. Spits de oren en laat u bekoren… Peace yo!
Say My Name
Een realistische kijk op de vrouwen in het overwegend mannelijke hip hop universum.
7 december 2010 - door Stijn Terrie
We steken het hier bij De Mening.be niet onder stoelen of banken: wij zijn zware fan van Old School Hip Hop. Vette rhymes op een eenvoudige beat meer behoeft ons muzikaal brein soms niet. Maar het was toch alweer sinds het inmiddels beruchte filmpje van een steward op Sout-West Airlines geleden dat we nog eens in onze handen wreven. Met Say My Name brengt Living Colour Entertainment een realistische inkijk op de vrouwen uit het hip hop wereldje. Vrouwen? That’s right… chicks, bitches, la-dies, femaaaaales, sluts, motherfucking tits shakin’ persons, brow! We kennen Estelle, Erykah Badu en Roxxanne Shante. Maar wisten wij veel dat Brooklyn, New York wemelt van loslippige dames die allen rappend vechten om hun plaats in de samenleving. ‘Say My Name’ in een regie van Nirit Peled is een eerlijke documentaire geworden over en met de grote namen uit de muziekindustrie. Maar evenzeer krijgen de kleine garnalen hun ‘five minutes of motherfuckin’ fame’
Zijn ze allen even goed? Hell no bitch! Vaak wordt schrijnend duidelijk dat hip hop zowat de enige uitweg is om niet te verloederen in New York’s meest achtergestelde buurt. Maar waar wij Westerlingen dromen van een huisje met een tuintje en een veel te grote keuken om diepvrieslasagne in te bereiden, dromen deze dames van een publiek voor wie zij letterlijk en figuurlijk hun rhymes uit de mond spugen… You know what I mean?
Het is als het ware balanceren op een slappe koord tussen droom en werkelijkheid. En zij die het maken in het wereldje worden meteen opnieuw op de proef gesteld, want hoe ga je nu in godsnaam om met wat roem en rijkdom in een achtergestelde buurt?
Los van de Amerikaanse Hip Hop, gaat Peled ook even in op de Grimecultuur van Eastside London. Noem het Hip hop op speed. Spits de oren en laat u bekoren… Peace yo!